خودت را انکار می کنی. صفحه ها را ورق می زنی و می گویی نه. این من نیستم. نمی توانم باشم. این پذیرفتنی نیست.
و باز... از آنجا که ماسک ها بی شمارند و فرصت کم، می شتابی به سویی دیگر. لباس عوض می کنی. پوست می اندازی. می شوی یک من ِ دیگر. تعداد من ها از جمعیت کره زمین بیشتر است. حتا از تعداد انسان هایی که زندگی کرده اند و مرده اند هم خیلی بیشتر است. حتا اگر به ازای هر کدام هزاران من در نظر بگیری ...،

باز هم می شود دیگر شد. می شود من ای شد که تا به حال هیچ کس نشده...

و این وسوسه ی شدن است!